ΣΜΥΡΝΗ-ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ-"ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΣ"

ο ΑΝΤ1 και η Ελληνική σημαία χωρίς τον σταυρό

Epirus-Ellas. Νέα από την Ήπειρο. Άπειρος Γή.: «ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ» ΜΕ ΤΣΙΠ ΚΑΤΑΔΟΤΗ.

Epirus-Ellas. Νέα από την Ήπειρο. Άπειρος Γή.: «ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ» ΜΕ ΤΣΙΠ ΚΑΤΑΔΟΤΗ.

ΤΑ ΣΜΑΖΩΜΑΤΑ

ΙΔΙAΙΤΕΡA AΦΙAΙΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ AΠAΝΤAΧΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΙΟΥΣ

ΠΟΥ ZΟΥΝ ΚAΙ ΚΙΝΟΥΝΤAΙ ΚΙ ΣΥΜΠAΣΧΟΥΝ ΣΤΟ… ΕΛΛAΔΙΣΤAΝ

Μπιλά μιγάλου βάλαμι,

Απάνου στου τσιφάλ μας,

κβανθήκαν τα σμαζώματα,

τσι δε τώρα του χαλ μας.

Ταξίματα – ταξίματα,
υπάρχιν… γοι παράδις,
σι μας ρίξτι του ψήφου σας,
να γίνιτι πασάδις.


Τσι σα ’νι δέσαν του γαΐδούρ,
αρχίσαν τα μαρτύργια,
τα χάσαμι τα μπούσλα μας,
τ’ς πόρτις… τα παναθύρια.


Πσέσταμι στα ταξίματα,
σ’ λαγοί μι πιτραχίλια,
τσι ουλ μας απουμείναμι,
μι κριμασμένα αχείλια.

Σμαζώματα – σμαζώματα,

στ’ν Ακρόπουλ απου κάτου,

τ’ν αρίδα ντ έδιου άπλουσι,

τ’ γκάστερ του συνδικάτου.

Γιμίσαμι σμαζώματα,

έδιου ουλ σμαζουχτήκαν,

κλουτσούν, χτυπούν τσι τζαγκρανιούν,

τα γέλια μας χαθήκαν.

Καλτσέψαν πας του σβέρκου μας,

γατζώσαν πας τα ζνίχια

ξιστσίσαν τ’να τ’ κατίνα μας,

τα μακριγιά τα νύχια.

Τ’ μουρ ντουν σα βλέπου τ’ καταξνή,

τ’ άντιραμ κόμπου δένιν,

πθαμή γη τρίχαμ σκώνητι,

Ξικατουρσιές μη παίρνιν.

Βάλτι μπαμπάτς στου στόμα σας,

βάλτι φιλό στου κώλου,

νιρό μη πίνιτι καθόλ,

πνιγίτι ουλ στου μώλου.

Στα σπίτια σας κόψτι του φως,

πιτάξτι τα’ τζιτζιρέδις,

ούτι να ανισαίνιτι,

γιατί ’στι τζιριμέδις.

Τέρμα γη σύνταξ, φάρμακα γιοκ,

φαγιά, πιουτά κουμένα,

φράγκου πια δε θα πάριτι,

Ούλα είνι κλιμένα.

Θαρρείς πους μεις ξιστσίσαμι,

μεις τρώγαμι χαλβά,

τσι θέλειν να πληρώσουμι,

τώρα τ΄ νύφ ακριβά.

Στ’ν Ελλάδα πάλι κατουχή,

τ’ Τσουλάκουγλου τα χρόνια,

τανάνξι γη κουμαντατούρ,

μας κάναν καταφρόνια.

Συμβιβασμοί, συμβιβασμοί,

τσιφάλ πάντα στσυμένου,

του οχ(ι) μεις δε του ξέρουμι,

του άστρου μας… χαμένου.

Έχιν σκουπό γοι κουπριγιές,

ούλα τούτα που κάνιν,

ιμκροί, μιγάλ, γριγιές τσι γερ,

στου γύψου να μας βάλιν.

Να κάτσιν πα σ’ κατίνα μας,

να μη ξανακατέβιν,

να παίζιν ένα ζουρναδέλ,

τ' μαϊμού για να χουρέβγιν.

Μπιλά μιγάλου βάλαμι,

απάνου στου τσιφάλ μας,

κβανθήκαν τα σμαζώματα,

τσι δε τώρα του χαλ μας.

Σμαζώματα – σμαζώματα,

στ’ν Ακρόπουλ απου κάτου,

τ’ν αρίδα ντ έδιου άπλουσι

τα’γκάστερ του συνδικάτου.

Γιμίσαμι σμαζώματα,

έδιου ουλ σμαζουχτήκαν,

κλουτσούν, χτυπούν τσι τσαγκρανιούν,

τα γέλια μας χαθήκαν.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ Ή ΤΕΧΝΗΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΗ Η ΚΡΙΣΗ;

«Από καιρό μας προετοιμάζουν μέσα από τους δημοσιογράφους, ότι τελικά θα φθάσει στην 'Ελλάδα το Δ.Ν.Τ., το οποίο θα επιβάλλει δυναμικά όσες συμφωνίες έχουμε υπογράψει και όσες Κοινοτικές Εντολές έχουν αποσταλεί από την Ε.Ε. και δεν εφαρμόστηκαν τόσο καιρό. Τώρα μας λέγουν ότι ή κάνετε ό,τι έχετε συμφωνήσει ως Ελληνικές Κυβερνήσεις η δεν έχετε άλλα δάνεια... οπότε χωρίς χρήμα τελειώσατε ως κράτος.

Η Κυβέρνηση δεν τολμά, όπως κανείς δεν τόλμησε έως σήμερα να εφαρμόσει, όσα έχουν εν αγνοία του "Ελληνικού Λαού, συμφωνήσει και υπογράψει οι πολιτικοί. Έτσι φέρνουν με αίτηση τους στην Πατρίδα μας το Δ.Ν.Τ., το όποιο θα επιβάλλει το ίδιο όλα τα συμφωνηθέντα μέτρα!!!

Οι πολιτικοί πούλησαν και πρόδωσαν την Ελλάδα μας, στους ξένους.

Εμείς ψηφίσαμε Ελληνική Κυβέρνηση να μας κυβερνά κι αυτοί φέρνουν τους ξένους πάλι μέσα στη χώρα μας για να μας κυβερνήσουν εκείνοι για πολλά έτη.

Θα βρεθούμε υπό κατοχή! Οι ξένοι ως αφεντικά πλέον και «κατακτητές», θα αναλάβουν την διοίκηση της χώρας μας, όπως έγινε και στην Γερμανική κατοχή!

Σήμερα οι πόλεμοι δεν γίνονται μόνο με τα όπλα. Έχουν βρει νέους τρόπους να κατακτούν τους λαούς.

Οι πολιτικοί μας ίσως πάνε να υποδεχθούν τους «κατακτητές» της χώρας μας, στο αεροδρόμιο.

Μήπως ο λαός πρέπει να αρνηθεί την είσοδο των «κατακτητών»; Οι Έλληνες ποτέ δεν υποδέχθηκαν κατακτητές, αμύνθηκαν και έπεσαν μαχόμενοι υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Θα τους υποδεχθούμε λοιπόν η θα φωνάξουμε έξω οι νέοι «κατακτητές»; (ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ τ.148 Φεβ. Μαρτ. 2010 σελ. 14).

……………………………………………………………………

Όσα συμβαίνουν λοιπόν σήμερα, το 2010 στον ελληνικό χώρο, σε κάποιους φαίνονται πρωτόγνωρα. "Όποιος όμως παρακολουθεί τα γεγονότα εδώ και και 30 περίπου χρόνια βλέπει ότι όλα όσα γίνονται είναι αναμενόμενα και γνωστά.

Από το 1982-1983 στις ομιλίες του ο Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης σε γραπτά του κείμενα, αναφέρεται στην οικονομική κρίση λέει τα έξης:

«Η «τεχνητή» οικονομική κρίση που δημιούργησαν οι μεγάλοι εβραϊκοί οίκοι - τράπεζες κερδοσκόποι κτλ. για να πλήξουν ιδιαίτερα την πατρίδα μας και την ελληνική οικονομία μας, ενώ όλα τα κράτη της γης έχουν λάβει υπέρογκα δάνεια από τους Εβραίους μεγαλοτραπεζίτες, σκοπό έχει να γονατίσει τον "Έλληνα και να τον μετατρέψει σε δούλο των Ευρωπαίων και φτηνό υπάλληλο στις πολυεθνικές τους, που σε λίγο θα έλθουν ν' ανοίξουν μέσα στη χώρα μας, αφού θα του δίνουν 500 ευρώ και θα τον απολύουν με τους νέους νόμους εύκολα και γρήγορα. Εκβιάζοντας έτσι τον "Έλληνα, του λένε στην ουσία η δουλεύεις σαν σκλάβος η απολύεσαι. Δυστυχώς όλα τα μέτρα που λαμβάνει η Κυβέρνηση, εκεί αποσκοπούν, στην εξυπηρέτηση των μεγαλοεπιχειρηματιών και των εβραϊκών τραπεζών. Για να περάσουν τα μέτρα τους πρώτα τρομοκρατούν και σπέρνουν τον πανικό στον κόσμο, κι έπειτα περνούν αδιαμαρτύρητα σχεδόν τους νέους νόμους τους από τη Βουλή. Τα ίδια δεν έκαναν και με την γρίπη των χοίρων; Πρώτα τρομοκράτησαν, σκόρπισαν τον πανικό κλείνοντας σχολεία κτλ. πέτυχαν αυτό που ήθελαν (πωλήσεις εμβολίων, κερδοφορία πολυεθνικών, δοκιμή για αποδοχή από τις λαϊκές μάζες ενός επικίνδυνου τοξικού εμβολίου με πιθανό σκοπό τη μείωση τοΰ πληθυσμού) και μετά η γρίπη ξαφνικά χάθηκε. Σχέδια ξένων δυνάμεων εξυπηρετούν τα νέα μέτρα. Σχέδια της Ενωμένης Ευρώπης. Το έχουμε ξαναγράψει παλαιότερα. Η Ευρώπη έχει μετανοιώσει, που άφησε την Ελλάδα να ελευθερωθεί από τα 400 χρόνια σκλαβιάς των Τούρκων. Οι Ευρωπαίοι μας θέλουν σκλάβους τους και ο'ι Ελληνικές κυβερνήσεις εφαρμόζουν τα σχέδια τους...». (ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ τ.149 Μάιος - Ιούνιος.. 2010 σελ. 10).

Μια άλλη απόδειξη για το προσχεδιασμένο της κρίσης και το παρακάτω κείμενο γραμμένο το 1977

«…Αυτοί που μεθοδεύουν υπογείως τα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέλοντας να επιτύχουν μεγαλύτερη τεχνητή κρίση, επέλεξαν την οδό της οικονομίας. Γι' αυτόν το λόγο πιέζουν τις κυβερνήσεις και τις αναγκάζουν να επιβάλλουν οικονομικό «σφίξιμο» στους λαούς, προκειμένου να κατεβάσουν τους δείκτες της οικονομίας στο όριο που θέτουν. Αυτό όμως έχει ως αποτέλεσμα οι χώρες να σφίγγουν - σαν σε μέγγενη - οικονομικά τους πολίτες τους με δυσβάστακτους φόρους, διάφορες οικονομικές συνεισφορές, διπλασιασμό σχεδόν των αντικειμενικών κριτηρίων και μείωση των κοινωνικών παροχών, με αποτέλεσμα, ναι, μεν, να πέφτουν κατά κάποιον τρόπο οι οικονομικοί δείκτες των χωρών, άλλα να ανεβαίνουν κάποιοι άλλοι δείκτες κατακόρυφα. Πολλές επιχειρήσεις αναγκάζονται να κλείσουν. Φέτος ανακοινώθηκε ότι θα κλείσει το 65% των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με την επιβολή των επιπρόσθετων αντικειμενικών κριτηρίων. Κάποιες, για να επιβιώσουν, αναγκάζονται να φοροδιαφεύγουν η να χρηματίζουν κρατικούς υπαλλήλους, προκειμένου να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους. Και όταν αυτά γίνονται σε επίπεδο επιχειρήσεων, καταλαβαίνετε - με την ανεργία που βασιλεύει - τι γίνεται σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο. …Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το γεγονός ότι διάλεξαν τη σύγκλιση των οικονομιών, προκειμένου να ενωθεί η Ευρώπη, γιατί αυτή η σύγκλιση οδηγεί σε οικονομική εξαθλίωση, που ως φυσικό επακόλουθο έχει την απόκλιση από τις ηθικές αρχές. … Το πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει αυστηρές προδιαγραφές: … Ο λαός, καταπιεζόμενος από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα και την ηθική κατάπτωση, θα ζήτα εναγωνίως κάποιον να του δώσει τη δυνατότητα να ξανασάνει. Το εναγώνιο αυτό αίτημα του δεν πρόκειται να εισακουστεί, παρά μόνον όταν απελπιστεί εντελώς από όλους τους δικούς του πολιτικούς κι από κάθε εθνικό μέτρο. Φυσικά, τότε οι σκοτεινοί αυτοί κύκλοι θα προβάλλουν τον «άνθρωπο τους», άλλα και το τέλειο σύστημα του παγκοσμίου ελέγχου και την κατάργηση της προσωπικής ελευθερίας με τη δικαιολογία ότι θα είναι η λύση, για να ελαχιστοποιηθούν πλέον όλοι οι δείκτες εγκληματικότητας, διαφθοράς κ.λ.π., που με την σκληρή πολιτική λιτότητας ανέβηκαν σε υψηλά επίπεδα. (ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ . ιερομονάχου Χριστοδο΄’υλου Αγιορείτου Άγιον Όρος 1997, σελ. 108 – 109).

Η ΧΑΜΕΝΗ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Λόγος για τη χαμένη μας παρρησία -

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗΣ

Στην πλειονότητά μας στην Ελλάδα είμαστε, νομίζω, μια κοινωνία φοβισμένη, «σκιαγμένη». Είμαστε μια κοινωνία "εν αμύνη"!. Μια κοινωνία στη γωνία. Φοβόμαστε να μιλήσουμε δημόσια, φωναχτά και με παρρησία γι’ αυτό που πιστεύουμε ως χριστιανική ορθόδοξη πίστη, γι’ αυτό που πρεσβεύουμε ως κοινωνικές ηθικές παναθρώπινες αξίες, γι’ αυτό που αισθανόμαστε βαθύτερα ως Έλληνες, ως λαός σ’ αυτή τη γωνιά τής γης. Έχουμε καταντήσει «σάκος πυγμαχίας», που πάνω του ασκούνται με γροθιές –δοκιμάζοντας τις αντοχές μας– θρασείς, απαίδευτοι, ρηχοί, προκλητικοί, υλόφρονες, ανελλήνιστοι "Συνέλληνες", εκμεταλλευόμενοι ακριβώς την ατολμία, την έλλειψη παρρησίας, τη φοβικότητα και την εσωστρέφειά μας.

Θα έλεγε κανείς αφοριστικά «είμαστε άξιοι τής τύχης μας!». Ωστόσο, υποστηρίζω προσωπικά –μιλώντας και γράφοντας δημόσια– ότι μάλλον είμαστε ανάξιοι και ανίκανοι υποστηρικτές των ιδεών, των αξιών, των ιδανικών στα οποία πιστεύουμε. Ανάξιοι υποστηρικτές τής πίστης μας –δειλοί, αποτραβηγμένοι. Ανάξιοι υποστηρικτές τής ιστορίας και τού πολιτισμού αυτής τής χώρας– άπραγοι, βουβοί, αξιολύπητοι. Είμαστε βολεμένοι και συμβιβασμένοι με ό,τι έχει επιβληθεί και επικρατήσει ως νοοτροπία εν ονόματι ενός ψευτοπροοδευτισμού, μιας στρεβλής σύλληψης για τα το τι είναι πραγματικά πρόοδος, προοδευτισμός, δημοκρατία, πνεύμα ελευθερίας, αξιοπρέπεια, σεβασμός τού άλλου, κατανόηση τού διαφορετικού, αλληλοπεριχώρηση ιδεών, απόψεων, βιωμάτων και συναισθημάτων.

Αποτέλεσμα: Περιοριζόμαστε στον χώρο μας, κλεινόμαστε στον εαυτό μας, περιχαρακώνουμε τη σκέψη μας, προφυλάσσουμε τις ιδέες μας, μάς κυριεύει η εσωστρέφεια. Μια εσωστρέφεια που παίρνει τη μορφή μιας μόνιμης απολογητικότητας, που συχνά εμφανίζεται ως ένα κρυφό πλέγμα ενοχής, ως στάση αμύνης. Πρόκειται –ας μού επιτραπεί η έκφραση– για μια αρρωστημένη εσωστρέφεια, σχεδόν για ένα ιδεολογικό ή πνευματικό σύμπλεγμα, που φαίνεται να το έχουμε αποδεχθεί σιωπηρά και περίπου να το εφαρμόζουμε ως κανόνα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται –θα το πω– για μια «πνευματική τρομοκρατία», που απαγορεύει να έχεις άποψη για την πίστη –τη δική σου πίστη!–, για αξίες –τις δικές σου αξίες!–, για πατρίδα –τη δική σου πατρίδα!–, για παράδοση, για ιστορία, για πολιτισμό. Έτσι, περάσαμε από το ένα άκρο στο άλλο…Από μια κατάσταση όπου όλα ήταν δεδομένα, αδιαμφισβήτητα και υποχρεωτικά για όλους, είτε επρόκειτο για θρησκεία είτε για πατρίδα είτε για οικογένεια είτε για επιστήμη είτε για κοινωνία κ.λπ. (που ελεγχόσουν για την πίστη σου, κινδυνεύοντας να θεωρηθείς "αιρετικός" σε κάθε κλυδωνισμό ή ερώτημα, που ελεγχόσουν για κάθε αμφισβήτηση σε κατεστημένες επιστημονικές, κοινωνικές, πολιτικές ή άλλες απόψεις), περάσαμε στην πλήρη αμφισβήτηση των πάντων για τα πάντα. Περάσαμε στο άλλο άκρο τού εκκρεμούς, που σε υποχρεώνει να σιωπάς ή να απολογείσαι ακόμη και για τα αυτονόητα. Ακόμη και για θέματα (αξίες, αντιλήψεις, στάσεις) ευρείας ή ευρύτερης αποδοχής.

Δεν έχει νόημα εδώ να αναλύσει κανείς πώς φθάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση μιας έξωθεν επιβαλλόμενης εσωστρέφειας. Οι ακρότητες προκάλεσαν αντιδράσεις και οι αντιδράσεις γέννησαν νέες ακρότητες –προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ένα είναι βέβαιο: Αφήσαμε να μάς κυριεύσει η εσωστρέφεια χωρίς να αγωνιστούμε όταν και όπως έπρεπε. Έτσι βρεθήκαμε από τη σιγουριά τής ιδεολογικοπνευματικής μας δύναμης, μιας προκλητικής και συχνά ανερμάτιστης εξωστρέφειας, στην αβεβαιότητα τής απολογητικής στάσης και στην αμηχανία μιας εσωστρέφειας, που δεν οδηγεί πουθενά.

Τώρα, αντί να θρηνούμε πώς δεν αντιληφθήκαμε εγκαίρως ότι «ασυναισθήτως» γύρω μας έκτισαν τείχη, ας προσπαθήσουμε να γκρεμίσουμε αυτά τα τείχη, ας περάσουμε σε μια πνευματική υπέρβαση, ας περάσουμε σε μια ελεγχόμενη εξωστρέφεια, με μέτρο αλλά και με δυναμισμό και αποφασιστικότητα. Αυτή η εξωστρέφεια, ας δούμε ποια μορφή θα μπορούσε να πάρει.

Θα επισημάνω δύο χώρους επιβαλλόμενης εξωστρέφειας: α) την Εκπαίδευση για τους εκπαιδευτικούς, ιδίως τους θεολόγους, και β) τον δημόσιο λόγο.

Ας ξεκινήσουμε με την Εκπαίδευση, εκεί όπου «χτίζονται» συνειδήσεις και πλάσσονται οι νεανικές ψυχές. Εκεί «η ομολογία πίστεως» κάθε εκπαιδευτικού μπορεί να λειτουργήσει ως σπόρος που θα καρπίσει, καμιά φορά και ως «βόμβα» που θα προκαλέσει έκρηξη. Ο δάσκαλος που θαρραλέα θα ομολογήσει μπροστά στους μαθητές του την πίστη του, την επίδραση που είχε και έχει στη ζωή του η πίστη του και πόσο μπορεί να βοηθήσει τον καθένα, ιδίως έναν νέο αυτή η πίστη, όταν είναι βαθιά, ουσιαστική και ειλικρινής, αυτός ο δάσκαλος θα έχει φυτέψει –συχνά χωρίς να έχει άμεση συνείδηση– «σπόρους ζωής» στις ψυχές μερικών, τουλάχιστον, μαθητών του. Αυτό ισχύει για τον εκπαιδευτικό κάθε βαθμίδας και ειδικότητας. Είναι σημαντικό –λόγω και τού κύρους που έχει, κατά κανόνα, ο δάσκαλος– να ακούσει ο μαθητής από τον φιλόλογο λ.χ. ή τον μαθηματικό ή τον καθηγητή τής ξένης γλώσσας ή τον γυμναστή κ.ά. ότι ο ίδιος πιστεύει και ότι χωρίς την πίστη ο άνθρωπος δεν έχει «σημείο αναφοράς» στη ζωή του, ιδίως στις δύσκολες στιγμές.

Κι ερχόμαστε στον θεολόγο. Ο εσωστρεφής θεολόγος με τo απολογητικό (συχνά και «κακόμοιρο») ύφος, αντί να εμπνεύσει και να ανεβάσει ψυχικά τους μαθητές του με τον λόγο τής πίστης κατάλληλα ειπωμένο (με αναφορές στην αγάπη ως βάση κάθε μορφής κοινωνίας και ανθρωπιάς, στην αξιοπρέπεια, στις ηθικές αξίες, στον αγώνα τού ανθρώπου για βελτίωση δική του και τού άλλου, στην ανεκτικότητα τού άλλου και τού διαφορετικού κ.ο.κ.), τις περισσότερες φορές τους μεταδίδει, άθελά του, τη δική του ατολμία, τη δική του απολογητικότητα, τη δική του έλλειψη παρρησίας. Κι όλα αυτά, ενώ μπορεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον, να ξυπνήσει ψυχές που υπνώττουν και, το κυριότερο, να αναπαύσει ψυχές που αγωνιούν. Μπορεί να δώσει φτερά, να δείξει δρόμους, να αποκαλύψει πτυχές τού κόσμου τού πνεύματος άγνωστες στους νέους, μπορεί να τους συνδέσει με "κείμενα ζωής" που είναι λ.χ. το Ευαγγέλιο τού Ιωάννη ή οι Επιστολές τού Παύλου, μπορεί, μπορεί, μπορρεί…Φτάνει να ξέρει πώς να μιλήσει για τα μεγάλα αυτά θέματα, πώς θα συγκινήσει, πώς θα ελκύσει με τα λόγια τής αλήθειας πάντοτε, μ’ ένα βιβλίο, με μια ταινία, με κομμάτια μουσικής κ.λπ. Και βεβαίως με τη σύνδεση των παιδιών με την Εκκλησία, με τη Θεία Λειτουργία που πρέπει απλά και ουσιαστικά να δείξει τι σημαίνει, με τους Ύμνους τής Μ. Εβδομάδος που είναι καθαρή ποίηση, με κάποια πατερικά αποσπάσματα, αλλά και με αναφορά σε λόγια σοφίας σύγχρονων ορθόδοξων μορφών, όπως ο Γέροντας Πορφύριος. Και μόνο να συνδέσει μερικά παιδιά με την Εκκλησία θα έχει προσφέρει έργο ζωής.Με άλλα λόγια, ο θεολόγος αντί να είναι «ο τελευταίος τροχός τής αμάξης» στο σχολείο, εφόσον νιώσει τον ρόλο του και πιστέψει στην αποστολή του, μπορεί να είναι το σημείο αναφοράς για πολύ ουσιαστικές δράσεις στο σχολείο. Μπορεί να είναι το πρόσωπο που πλησιάζει και μιλάει με τα παιδιά, που ακούει τα προβλήματά τους, που αμβλύνει αντιθέσεις. Σημείο αναφοράς αλλά και καταφυγής μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών ακόμη που χρειάζονται στήριξη. Ο εμπνευσμένος και εμπνευστικός, ο μαχητικός, ο ρέκτης, ο γνήσιος σύγχρονος ορθόδοξος θεολόγος.

Και κάτι ακόμη. Συχνά νομίζουμε πως ό,τι λέμε στους μαθητές μας, εφόσον δεν οδηγεί σε άμεσα ορατές πράξεις (μορφές συμπεριφοράς και σκέψης), πάει χαμένο. Ωστόσο, δεν συνειδητοποιούμε και οι ίδιοι ότι η λειτουργία τού πνεύματος λειτουργεί μυστικά και μακροπρόθεσμα. Τα πάντα εγγράφονται στις συνειδήσεις των παιδιών και έρχονται στιγμές που ανακαλούνται αυτόματα και επενεργούν χωρίς να γνωρίζει κανείς πού βρέθηκε αυτή ή εκείνη η σκέψη, η ιδέα, το κέντρισμα ή η συγκράτηση, η έμπνευση ενίοτε ή το πέταγμα τής ψυχής σε κατευθύνσεις που δεν είχαν προσχεδιασθεί.

Αν είναι όσο σημαντική προσπάθησα να δείξω η ομολογία πίστεως στον εκπαιδευτικό χώρο, εξίσου σημαντική είναι η μαρτυρία πίστεως στον δημόσιο χώρο και στον δημόσιο λόγο. Εννοώ στον χώρο δουλειάς, σε δημόσιες συναντήσεις και συγκεντρώσεις, σε ομιλίες ενώπιον κοινού, σε συζητήσεις, οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Εκεί ο καθένας με την εξωστρέφειά του μπορεί –χωρίς κραυγές ή φαρισαϊκές φανφάρες, που άλλωστε δεν ταιριάζουν στην ορθόδοξη πίστη– να ρίξει τον δικό του σπόρο: να προβληματίσει, να φωτίσει, να αφήσει να διαφανεί, να σχολιάσει, να ομολογήσει, να διαφωνήσει αν χρειαστεί, πάντοτε με διάκριση χριστιανική, με ήθος, χωρίς πρόκληση ή μονοπώληση τής ορθής γνώσης, υπαινικτικά, διαλεκτικά, καλοπροαίρετα και καλόκαρδα, όχι κηρυγματικά ή δογματικά. Διδάσκει κανείς –και εμπνέει και επηρεάζει– και με το ήθος του, με όλη την προσωπικότητά του που πρέπει να λειτουργεί ως η άλως κάθε ομολογίας πίστεως.

Θα τελειώσω αισιόδοξα. Επειδή ανήκω σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι σ’ αυτόν τον τόπο δεν είναι λίγοι αυτοί που αγωνίζονται –έστω και μοναχικά– για καλύτερες συνθήκες ζωής, για μια ποιότητα στη ζωή και στη σκέψη μας, κι επειδή η χώρα μας όσα προβλήματα κι αν έχει –μερικά από άστοχους χειρισμούς ή από έλλειψη ουσιαστικής παιδείας– πορεύεται μπροστά και εξελίσσεται (έστω με αργούς ρυθμούς), πιστεύω ότι πρέπει όλοι να υψώσουμε τη φωνή μας, όπου ο καθένας μπορεί, δείχνοντας ότι η μιζέρια, η μαυρίλα, η οδός τής απωλείας δεν έχει κυριεύσει όλη την Ελλάδα, όλους τους Έλληνες. Υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει φως. Ας μιλήσουμε μόνο με θάρρος, με αγάπη, με ειλικρίνεια, με παρρησία και ας μετουσιώσουμε την εξωστρέφειά μας σε εσωστρέφεια.

Γ. Μπαμπινιώτης

http://exagorefsis.blogspot.com/

ΑΝΤΙΟ ΣΩΚΡΑΤΗ...

ΑΝΤΙΟ ΣΩΚΡΑΤΗ..

αναρτήθηκε από τον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Πλωμαρίου

Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ο αγαπητός Σωκράτης Γκιόλιας σήμερα το πρωί. Θα γραφτούν πολλά αυτές τις μέρες για τον αείμνηστο αδελφό μας. Το μόνο που ίσως δεν θα ακουστεί είναι το πόσο μεγάλη ΑΓΑΠΗ είχε στην καρδιά του ο Σωκράτης. Το φιλανθρωπικό έργο του ήταν μεγάλο και η ΑΓΑΠΗ του για τον Χριστό επίσης. Ο Σωκράτης σαν συνεργάτης στο ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ είχε και την στήλη ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ από την οποία κάθε Κυριακή παρουσίαζε θέματα για την Ορθοδοξία και τις αιρέσεις.

Ο Θεός να αναπαύσει τον δούλο Του και να τον κατατάξει μαζί με τους εργάτες Του, διότι ο Σωκράτης ακόμη και μέσω των ερτζιανών, από «κοσμικούς» σταθμούς κατάφερνε να περνάει το ΚΑΛΟ ΜΥΝΗΜΑ