ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

ΛΙΣΒΟΡΙ "Πυρραίων γη... Βασιλικών χωρίων χώρα".:



ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ: " Θεωρούμε διακριτική και ίσως μεροληπτική η μεταχείριση του σχολείου μας αλλά και των άλλων σχολείων που έκλεισαν,  Δεν πειράχτηκαν άλλα ..."

ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΜΕ

ΛΙΣΒΟΡΙ "Πυρραίων γη... Βασιλικών χωρίων χώρα".:

ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΜΕ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΑΤΙΡΑ: Παλιοσχολεία…….

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΑΤΙΡΑ: Παλιοσχολεία…….: "Πολλά έχουν γραφτεί και άλλα τόσα έχουν ακουστεί για τις επικείμενες αλλαγές με τις συγχωνεύσεις και συνενώσεις σχολείων που προγραμμα..."

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΑΤΙΡΑ: Γιαούρτι το θαυματουργό!

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΑΤΙΡΑ: Γιαούρτι το θαυματουργό!: "Το γιαούρτι είναι πολύ θρεπτικό και αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα επιδόρπια που μπορούμε να προσφέρουμε με χαρά και αγαλίαση στους..."

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠ' ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ

Δε θα το κλείσετε ετούτο το σχολειό

Δε θα μας βάλετε στο γύψο με το ζόρι

Κάτω τα χέρια και πέρα από μας

Τα χέρια μακριά απ’ το Λισβόρι

ΤΑ 3 ΜΑΥΡΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΑΣ...

Για μια ακόμη φορά δεχόμαστε τα πυρά μιας άτεγκτης εξουσίας η οποία με βουλωμένα τα αυτιά αποφασίζει και διατάσσει ερήμην και εις βάρος του Ελληνικού λαού που με τη ψήφο του της έδωσε θώκο για να απολαύσει την επαγγελλόμενη και πολυπόθητη ευτυχή καθημερινότητά του.

Δυστυχώς!!!

Βελτίωση ουδεμία. Περισσότερο μαύρο, περισσότερο βύθισμα στο τέλμα της εγκατάλειψης, της αβεβαιότητας και των ολοκληρωτικού τύπου αποφάσεων.

Και τώρα μιλάμε για της καταργήσεις των σχολείων μας.

Λέμε πως τα σχολεία είναι απαραίτητο να είναι ανοιχτά στον κόσμο, ανοιχτά στις τοπικές κοινωνίες και ανά πάσα στιγμή να παρέχουν μόρφωση, ΔΙΑ ΒΙΟΥ όπως αρέσκεται να υποστηρίζει το Υπουργείο.

Πως όμως θα επιτευχθεί αυτό όταν πυροβολούμε αυτή την απομονωμένη αυτή τη ξεχασμένη, αυτή την καταδιωγμένη κοινωνία όταν τους κλέβουμε και την ελάχιστη ικμάδα ζωής που της έχει μείνει; Και το σχολείο, το σχολείο στην περιφέρεια, το σχολείο στα χωριά μας είναι ανάσα ζωής. Το κουδούνι του σχολείου, μαζί με την καμπάνα της Εκκλησίας είναι τα τελευταία σημάδια ζωντάνιας που άφησαν οι ξύλινες εξουσίες στον απομακρυσμένο και ξεχασμένο από το Αθηνοκεντρικό κράτος πολίτη.

Σε καμιά λοιπόν περίπτωση δεν μας πείθουν ότι οι καταργήσεις αποσκοπούν στην δημιουργία «εύρωστων» σχολικών μονάδων, οι οποίες δεν υπάρχουν και ούτε θα επιτρέψουν οι προστάτες μας να υπάρξουν, αλλά μόνος σκοπός είναι η εξοικονόμηση πόρων μέσω της μείωσης του ανθρώπινου δυναμικού και άλλων δαπανών, όπως ακριβώς επιτάσσει το ΔΝΤ. Έτσι τα επαγγελλόμενα σχολεία είναι «άπιαστα πουλιά δέκα στον παρά».

Το κλείσιμο των σχολικών μονάδων αποτελεί το πιο ακραίο παράδειγμα εγκατάλειψης συγκεκριμένων περιοχών και της διεύρυνσης ενδοπεριφερειακών ανισοτήτων.

Το σχολείο σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί κάτι το ξέχωρο από την τοπική κοινωνία.

Οι άνθρωποι της περιφέρειας οι άνθρωποι των χωριών μας έχουν ταυτιστεί μ’ αυτό και το θεωρούν δικό τους κομμάτι, σάρκα από τη σάρκα τους.

Είναι ταυτισμένοι μ’ αυτό. Όποιος λοιπόν προσπαθήσει να το αναιρέσει ασελγεί πάνω σ’ αυτόν το λαό και βιάζει την προσωπική του ζωή. Τον κλέβει και του αφήνει ρημαγμένο τον τόπο του. Δείχνει έμπρακτα την αδιαφορία του για τον άνθρωπο του μόχθου που παρέμεινε στα ήδη ξεχασμένα χωριά του να φυλάει Θερμοπύλες, στον άνθρωπο που μόνο παραμονές εκλογών θυμάται.

Ο Σύλλογος Γονέων και κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου του χωριού μας, διατρανώνει τη φωνή του μαζί με τις φωνές όλων των κατοίκων του χωριού μας και τονίοζει σε κάθε τόνο και κάθε κατεύθυνση

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ

Κύριοι.

Το Σχολείο μας, είναι ανάμεσα στα 3 και μόνο Δημοτικά σχολεία των χωριών μας που αποφασίσατε να συγχωνεύσετε, να κλείσετε και να ερημώσετε.

Η τοπική κοινωνία μας είναι ανάστατη και εξοργισμένη.

Δεν δέχεται ειλημμένες αποφάσεις και εξακολουθεί να είναι κατηγορηματικά αντίθετη. Μόνοι σας το αποφασίσατε χωρίς να λάβετε υπόψη τη γνώμη μας.

Μόνοι σας αποφασίσατε να ερημώσετε τις αγροτικές κοινωνίες μας. Στην περιφέρεια μας υπάρχει και άλλο Δημοτικό Σχολείο που η χιλιομετρική απόσταση από τον Πολιχνίτο είναι ίδια, αλλά προς το παρόν παραμένει και δεν καταργείται. Ποιος όμως μπορεί να εγγυηθεί ότι και αυτό δεν θα έχει αύριο την ίδια τύχη με εμάς;

Μπορείτε να μας εξηγήσετε γιατί ξεκινήσατε από εμάς;

Στον Αφάλωνα, το σχολείο το υποβαθμίσατε από 2/θέσιο σε 1/θέσιο, το ίδιο και στην Πηγή και στο Παλαιοχώρι. Εκεί τα παιδιά σύμφωνα με αυτά που είπε η κ. Χριστοφιλοπούλου για τα ολιγοθέσια σχολεία ότι « τα παιδιά των ολιγοθεσίων είναι μαθητές 2ης κατηγορίας», θα μορφωθούν λιγότερο από τα δικά μας; Εμάς μας αγαπάτε περισσότερο και τα παιδιά του Αφάλωνα και της Πηγής και θα συνεχίσετε αυτά να τα αντιμετωπίζετε σαν 2ης κατηγορίας μαθητές; Επιτρέπετε οι κ. Υπουργοί να μιλούν με τόσο απαξιωτικά λόγια για τους μαθητές των χωριών μας αλλά και για τους εκπαιδευτικούς που εκεί επιτελούν το έργο τους;

Με αυτή τη λογική όμως, την Καλλικρατική λογική, εσκεμμένα ερημώνουν τα χωριά και οδηγείται ο πληθυσμός στα απρόσωπα πλέον και αφιλόξενα αστικά κέντρα. Ταλαιπωρούνται οι μικροί μαθητές οι οποίοι θα αναγκάζονται να διανύουν μεγάλες αποστάσεις για να φτάσουν στο σχολείο τους.

Πώς θα μεταφέρονται τα μικρά παιδιά; Με τα απλήρωτα λεωφορεία και με την ανύπαρκτη ασφάλεια; Ποιός θα τα παραλαμβάνει το πρωί από το χωριό μας και ποιός θα τα παραλαμβάνει στον Πολιχνίτο Πού θα στοιβάξουμε μαθητές από 3 χωριά; Σε ένα κτίριο που δεν πληρεί τις προϋποθέσεις;

Μήπως πρέπει να γίνει πρώτα κτηριακός και υλικοτεχνικός εκσυγχρονισμός ο οποίος είναι ελλιπής και μετά να σκεφτείτε για συγχωνεύσεις; Μια πολυκατοικία ξεκινάει να χτίζετε από τα θεμέλια και όχι από τον 5ο όροφο.

Θεωρούμε λοιπόν ότι η αναβάθμιση των σχολείων δεν μπορεί να υπάρξει με το κλείσιμο σχολείων, χωρίς αύξηση των δαπανών για την παιδεία, χωρίς μόνιμους εκπαιδευτικούς, χωρίς σύγχρονα κτίρια που να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών μας και όχι σε παλαιότερες εποχές. Μας λέτε συνεχώς ότι οι συγχωνεύσεις γίνονται για το καλό των παιδιών. Όμως μας κοροϊδεύετε αφού απώτερος στόχος του Υπουργείου είναι οι συγχωνεύσεις για να μειωθούν οι δαπάνες του κράτους.

Γι’ αυτό λοιπόν επιβάλλεται όλοι να αντιδράσουμε σε οποιοδήποτε προσπάθεια συγχώνευσης σχολικών μονάδων.

Εμείς μαζί με τα άλλα δύο σχολεία του Μεσαγρού και της Πελόπης δεν δεχόμαστε να είμαστε τα τρία μαύρα πρόβατα του νησιού μας, που θα πληρώσουμε ανεγκέφαλες και καταστροφικές για μας αποφάσεις.

Δεν κάνουμε δεκτή την απόφαση σας.

Θα προβούμε σε κατάληψη του σχολείου και δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στα παιδιά μας να πάνε στο σχολείο από την Δευτέρα 28 Μαρτίου αν δεν μας απαντήσετε ότι αναιρείτε την απόφαση σας. Το Σεπτέμβριο εμείς θα είμαστε στο Λισβόρι και όχι στον Πολιχνίτο.

Η πρόεδρος Η γραμματέας Τα μέλη

Η Ελλάδα έγινε ένα παζάρι...

Ασάλευτο θεμέλιο

Φώτης Κόντογλου

Σήμερα νομίζεται καλός σε όλα, όποιος είναι αδιάφορος, όποιος δεν νοιάζεται για τίποτα, όποιος δεν νιώθει καμιά ευθύνη. Αλλιώς τον λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Όποιος αγαπά την χώρα μας, τα ήθη και έθιμα μας, την παράδοση μας, την γλώσσα μας, θεωρείται οπισθοδρομικός. Οι αδιάφοροι παιρνούν για φιλελεύθεροι άνθρωποι, για άνθρωποι που ζούνε με το πνεύμα της εποχής μας, που έχουν για πιστεύω την καλοπέραση, το εύκολο κέρδος, τις ευκολίες, τις αναπαύσεις, κι ας μην απομείνει τίποτα που να θυμίζει σε ποιό μέρος βρισκόμαστε, από που κρατάμε, ποιοι ζήσανε πριν από μας στην χώρα μας. Η ξενομανία μας έγινε τώρα σωστή ξενοδουλεία, σήμερα περνά για αρετή, κι όποιος έχει τούτη την αρρώστεια πιο βαρειά παρμένη, λογαριάζεται για σπουδαίος άνθρωπος.

Η Ελλάδα έγινε ένα παζάρι που πουλιούνται όλα, σε όποιον θέλει να το αγοράσει. Καταντήσαμε να μην έχουμε απάνω μας τίποτα ελληνικό, από το σώμα μας ίσαμε το πνεύμα μας. Το μασκάρεμα άρχισε πρώτα από το πνεύμα, και ύστερα έφθασε και στο σώμα. Περισσότερο αντιστάθηκε σε αυτή την παραμόρφωση ο λαός και βαστάξε καμπόσο, μα στο τέλος τον πήρε το ρεύμα και πάει και αυτός. Μάλιστα είναι χειρότερος από τους γραμματισμένους. Τώρα μαϊμουδίζει τα φερσίματα και τις κουβέντες που βλέπει στον κινηματογράφο, έγινε αφιλότιμος και αδιάντροπος. Ενώ πρώτα ξεχώριζε από άλλες φυλές, γιατί ήταν σεμνός, φιλότιμος, ντροπαλός, καλοδεκτικός, τώρα έγινε αγνώριστος. Τα όμορφα χαρακτηριστικά του σβήνουνε μέρα με την μέρα. Και οι λιγοστοί που διατηρούνε ακόμη λίγα σημάδια από την ομορφιά της ελληνικής ψυχής, παρασέρνονται σε αυτή την παραμόρφωση από τους πολλούς, που είναι οι έξυπνοι, οι συγχρονισμένοι, οι μοντέρνοι, αλλά που είναι στ' αληθινά οι αναίσθητοι και οι αποκτηνωμένοι. Οι καλοί ντρέπονται γιατί είναι καλοί, συμμαζεμένοι και με ανατροφή. Οι άλλοι τους λένε καθυστερημένους. Συμπαθητικός άνθρωπος δύσκολα βρίσκεται πια σήμερα στον τόπο μας. Η μόδα είναι να είναι κανείς αντιπαθητικός, κρύος, άνοστος και μάγκας. Μάλιστα όπως όλα φραγκέψανε, φράγκεψε και ο μάγκας.

Οι πιο αγράμματοι ανακατώνουνε στην κουβέντα τους κάποια εγγλέζικα και εκεί που δεν χρειάζονται. Όσο για τους γραμματισμένους, όλη η γραμματοσύνη τους είναι να μιλάνε εγγλέζικα και σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει Έλληνας να μιλά ελληνικά. Ας καταργηθεί λοιπόν η ελληνική γλώσσα ολότελα, να μην κουράζονται τα παιδιά μας στην άσκοπη εκμάθευσή της. Κοιτάχτε τα παιδιά μας. Παρατηρείστε τις φυσιογνωμίες τους, το βλέμμα τους, τις κουβέντες τους, τα αστεία τους, τα παιχνίδια τους. Όλα μυρίζουνε ... Ελλάδα, να μην αβασκαθούμε! Το μόνο που απόμεινε ελληνικό είναι το "ρε". Το μασκάρεμα γίνεται γοργά και στο κορμί και στην ψυχή. Οι λιγοστοί που αντιστέκονται ακόμη σε αυτόν τον κατακλυσμό, πως να μπορέσουνε να βαστάξουνε; Γύρω τους βογγά η μεθυσμένη ανθρωποθάλασσα. Έρχεται καινούργιος κόσμος! Το κολοσσαίο με τα ουρλιάσματα του σκεπάζει τις ψαλμωδίες που λένε οι μάρτυρες, περιμένοντας τα θηρία να τους φάνε.

Αλλά αν θα λείψουν οι Έλληνες από το πρόσωπο της γης, μήπως θα απομείνουν τα βουνά, οι ακροθαλασσιές, οι θάλασσες, τα νησιά και τα βράχια με τον ελληνικό χαρακτήρα τους; Καθόλου! Τα περισσότερα τα έχουνε αγοράσει άνθρωποι που ήρθανε από τον βόρειο Ωκεανό, απόγονοι των Βικίγκων. Εκείνα τα κακόμοιρα νησιά τι συμφορά έχουνε πάθει! Η φτώχεια τους στάθηκε η καταστροφή τους. Σήμερα τα ριμάξανε άλλοι κουρσάροι, πιο επικίνδυνοι που σφάζουνε με το μπαμπάκι. Σκλαβώσανε τα νησιά με ευγενικό τρόπο, με το χαμόγελο στα χείλη. Τα άσπρα σπιτάκια των νησιωτών, που ζούσανε σε αυτά απλοϊκοί και συμμαζεμένοι άνθρωποι, θαρρείς πως γίνανε δημόσια. Κυκλοφορούν χιλιάδες φωτογραφίες της Μυκόνου, της Πάρου, της Αίγινας, της Ύδρας, και αντί να βλέπει κανείς στους στενούς δρόμους τους κάποιους αραιούς νησιώτες ψαράδες, ψημένους στην θάλασσα και νησιώτισσες με τα σεμνά τους ρούχα, βλέπει να γυρίζουν κάποια πλάσματα μισόγυμνα ή ολόγυμνα, ξενόφερτα, αγκαλιασμένοι θεατρινίστικα και να κάνουνε κάποιες άνοστες επιδείξεις "ταμπλώ βιβάν", σα να παίζουν στον κινηματογράφο. Και ρωτάς, κουνώντας το κεφάλι σου: τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά τα δίποδα, με εκείνα τα σπίτια και με τα στενοσόκκακα των νησιών; Ταιριάζουνε με αυτά, όσο ταιριάζουνε οι τουρίστες με τα σορτς με τον Παρθενώνα που μπροστά του φωτογραφίζονται. Όμως εκεί στέκονται όσο να φωτογραφηθούνε, και δεν έχουνε για σπίτι τους τον αρχαίο ναό, ενώ τούτοι στα νησιά, κατοικούνε μέσα σε εκείνα τα αταίριαστα σπίτια. Όλα υπηρετούνε τα γούστα αυτών των αφεντάδων. Μάλιστα τόσο πολύ αγαπούν αυτοί την Ελλάδα, που είναι ενθουσιασμένοι πως δεν θα αφήσουνε τίποτα ελληνικό όπου πατήσουνε.

Καημένη Ελλάδα! Τι τέλος σε περίμενε! Μα δεν έχεις μήτε κάποιον να σε κλάψει, γιατί την κηδεία σου τη γιορτάζουνε σαν γάμο, με χαρές και με τραγούδια, που αυτά ευτυχώς δεν είναι ελληνικά. Ακούστε την εξής ιστορία: η χταπόδα βοσκά στον πάτο της θάλασσας, μαζί με το χταποδάκι. Άξαφνα το καμακίζουνε. Το χταποδάκι φωνάζει: με πιάσανε μάνα! Η μάνα του του λέγει: μην φοβάσαι παιδί μου! Ξαναφωνάζει το μικρό: με βγάζουν από την θάλασσα! Πάλι λέγει η μάνα: μην φοβάσαι παιδί μου. Και πάλι: με σγουρίζουνε μάνα! Μην φοβάσαι παιδί μου! Με κόβουνε με το μαχαίρι! Μην φοβάσαι παιδί μου! Με βράζουνε μάνα! Μην φοβάσαι παιδί μου! Με μασάνε μάνα! Μην φοβάσαι παιδί μου! Πίνουνε κρασί μάνα! Τότε εκείνη αναστέναξε και φώναξε: Αχ, σε έχασα παιδί μου! Γιατί το κρασί είναι ο αντίμαχος του χταποδιού, επειδή το λιώνει στο στομάχι. Δηλαδή η μάνα δεν φοβήθηκε μήτε το μαχαίρι, μήτε την φωτιά, μήτε τα δόντια, αλλά το κρασί, που είναι πιο ήρεμο και αθώο μπροστά στα μαχαίρια και τα δόντια. Η Ελλάδα σαν το χταποδάκι πέρασε από φωτιές, δόντια, μαχαίρια, αλλά πνεύμα ΔΕΝ παρέδινε. Ο Φράγκος δεν έρχεται με μαχαίρια, πιστόλια και φωτιές. Ήρθε με χάδια και γλυκόλογα. Ήρθε με δώρα, με λεφτά, να ανακουφίσει την φτώχεια μας, να διασκεδάσει μαζί μας, να χορέψει μαζί μας, να μας ευκολύνει την ζωή με τα μηχανήματά του. Όπως το χταποδάκι έλιωσε στο κρασί, έτσι και η Ελλάδα κοντεύει να χαθεί από το γλυκό κρασί που την μέθυσε και δεν ξέρει τι κάνει και ξεγυμνώθηκε και στρήνιασε και εκ του στρήνους αυτής επλούτισεν.